Zaplecza SEO, rodzaje: wewnętrzne i zewnętrzne strategie 2026

Niemal każda strona spotkana w sieci może stanowić zaplecze. Jako świadome lub podświadome działanie stanowi istotne wsparcie działań przedsiębiorstwa lub osoby prywatnej w zakresie:

• promocyjnym, poprzez akcentowanie swojej obecności w sieci
• wizerunkowym, budowanie świadomości marki, zaufania i przyciągania konsumenta
• edukacyjnym, poprzez przekazywanie wiedzy istotnej dla odbiorcy
• informacyjnym, powiadamianie o nowościach, wspieranie wiedzy i edukacji
• sprzedażowym, dokonywanie monetyzacji pracy poświęconej na budowę zaplecza, podnosząc wskaźnik zwrotu z poniesionych inwestycji

Budowa takiego wsparcia w ujęciu empirycznym przy uwzględnieniu powyższych działań jest wpisane w długotrwały proces tworzenia strony WWW i może stanowić o sukcesie przedsięwzięcia. Od działań marketingowców zależy rozmach i szerokość dotarcia do użytkownika poprzez intensyfikację niektórych czynności, unikanie błędów, czy też dokonywanie działań niedozwolonych. Bazowanie na tzw. „sprawdzonych działaniach” w procesie budowy zaplecza linków zazwyczaj nie przynosi pożądanych efektów, ze względu na zmienność środowiska, w którym można budować zaplecze jak i zmienność sposobów prezentacji. Jest to paradoks technologiczny nieunikniony w tak ucywilizowanym społeczeństwie, w ramach którego nieustannie należy śledzić trendy i elastycznie do nich dostosowywać, tworząc zaplecze w wielu miejscach i dziedzinach życia. Ze względu na występowanie i pochodzenie odnośników wyróżniamy 2 rodzaje zapleczy: wewnętrzne, zewnętrzne.

#Zaplecze wewnętrzne w obrębie witryny

Pierwszym z etapów budowania zaplecza linków jest przygotowanie strony docelowej, dla której budujemy zaplecze, pod kątem optymalizacji dla crawlerów. Dokonuje się tego poprzez adaptację wytycznych SEO odnośnie budowy kodu źródłowego.

#Śródlinkowanie w zapleczu wewnętrznym

Zoptymalizowany kod serwisu do prawidłowego przechodzenia między stronami powinien mieć usystematyzowany system wewnętrznego linkowania. Na każdej z podstron w treści strony powinny znaleźć się odnośniki odwołujące się do fraz kluczowych, istotnych dla tworzenia zaplecza zewnętrznego. Najczęściej popełnianym błędem jest linkowanie wewnętrzne do stron mało istotnych z punktu widzenia SEM. Warto od początku budowy zaplecza określić najistotniejsze, strategiczne podstrony, które wymagają działań promocyjnych i te zoptymalizować pod indeksację. Wewnątrz stronnicowe odnośniki zazwyczaj zyskują na znaczeniu w analizie przez indexer wyszukiwarki, gdyż znajdują się na stronie tematycznie powiązanej z odnośnikiem, co w strategii budowy zaplecza jest istotnym czynnikiem, pozwalającym osiągnąć wyższe pozycje w rankingach SERP[1]. Linki odwołujące się do konkretnych podstron, na których najbardziej nam zależy mając usystematyzowane odnośniki dają pewność crawlerom, iż za każdym razem odnośnik kieruje do tej samej strony. Z góry należy założyć wygląd odnośnika bezpośredniego do strony, stosując go konsekwentnie w linkowaniu wewnętrznym i zewnętrznym. Zagrożeniem w tym momencie jest różnorodna konstrukcja linku, np.:

http://www.strona.pl/podstrona.php
http://strona.pl/podstrona.php
http://strona.pl/podstrona.php&id=999
http://www.strona.pl/podstrona

Choć intencja osoby używającej takich zapisów była ta sama, powyższy, różny sposób odwoływania się do danej strony jest informacją dla indexerów, że powinny podążać do 4 różnych stron. Przez to strona docelowa nie zyskuje de facto wsparcia ze strony zaplecza wewnętrznego.

#Menu tekstowe i obrazkowe

Obecność na stronie menu tekstowego wspartego atrybutami title lub menu obrazkowego, zawierającego atrybuty alt ułatwia crawlerom dotarcie do powiązanych ze sobą podstron serwisu.

#Mapa strony HTML i mapa XML

W strategii budowy wewnętrznego zaplecza istotną rolę odgrywa obecność mapy strony. Prawidłowo wykonana powinna pokazywać wszystkie podstrony serwisu, które powinny być odnalezione przez crawlery, w sposób hierarchiczny i usystematyzowany. Tego rodzaju zestawienia stron ułatwiają zagubionym w strukturze użytkownikom lub crawlerom dzięki krótkiemu kontaktowi ze stroną, zorientowanie się (jeszcze przed opuszczeniem strony) gdzie znajduje się strona docelowa[2]. Ze względu na ich funkcjonalność wyróżnia się ich dwa rodzaje: mapy strony i mapy w formacie strony XML.

Pierwsze przedstawiają na jednej z podstron zhierarchizowaną strukturę witryny w postaci listy, która uwzględnia jedynie te podstrony, do których właściciel serwisu świadomie wpuszcza crawlery wyszukiwarek.

Mapy strony w formacie XML są stworzone jako usystematyzowane źródło informacji dla crawlerów, a ich przydatność dla użytkowników jest znikoma. Te mapy, podobnie jak poprzednie zawierają hierarchię struktury serwisu z rozszerzeniem informacji o dacie stworzenia, modyfikacji danej podstrony, a także sugestię dla crawlerów jak często konkretne podstrony powinny być odwiedzane, aby strona nie zużywała niepotrzebnego transferu, a crawler w tym czasie mógł odwiedzić inne strony.

W tym przypadku należy zadbać, aby crawler, a w późniejszym czasie spider pobrał do indexera wszystkie strony docelowe, które powinny zostać zaindeksowane. Utrudniają to jednak często występujące błędy 404, niespójny sposób śródlinkowania stron, cloaking, strony-sieroty i silnik systemu prezentujący treści w oparciu o sesję cookie.

Pułapki, na jakie może natrafić Spider przechodząc między stronami serwisu

#Nawigacja okruszkowa (breadcrumbs)

Nawigacja okruszkowa (breadcrumbs) jest uważana za drugą po menu głównym, lub trzecią po mapie strony, alternatywę do nawigacji po stronie. Znajduje się zazwyczaj nad tekstem strony i ułatwia odnalezienie się użytkownika w witrynie. Jej zaletą jest możliwość szybkiego dostępu do nadrzędnych stron w razie zabłądzenia przez użytkownika lub crawler.[4] Obok mapy strony stanowią istotny element poznawczy dla crawlerów, gdyż ukazują hierarchię serwisu i współzależności podstron między sobą.

#Jak rodzaje zaplecza wypadają w zasadach Google dotyczących spamu

Podział na zaplecze wewnętrzne i zewnętrzne pochodzi z 2008 roku, a zasady Google dotyczące spamu opisują dziś praktyki, nie kategorie stron. Każdy rodzaj z tej listy trzeba więc ocenić osobno: ta sama technika, na przykład mapa strony albo wpis na blogu, bywa zwykłą strukturą serwisu albo naruszeniem, zależnie od tego, po co powstała. Google wykrywa naruszenia systemami automatycznymi oraz, w razie potrzeby, w weryfikacji przez ludzi, a witryny łamiące zasady mogą mieć niższe pozycje albo w ogóle nie pojawiać się w wynikach. Żaden z rodzajów opisanych niżej nie jest z tej oceny wyłączony.

Definicję zaplecza, budowę linku, atrybuty rel i przykłady spamu linkowego omawia tekst czym jest zaplecze linków SEO. Plan z 2009 roku, oceniony punkt po punkcie według obecnych zasad, jest w studium przypadku zaplecza dla firmy z branży meblarskiej. Tutaj zostaje perspektywa rodzajów: co z listy w tym artykule Google traktuje jako strukturę serwisu, a co jako spam.

#Kiedy zaplecze wewnętrzne narusza zasady Google

Śródlinkowanie, menu, mapa strony i nawigacja okruszkowa to elementy, których Google oczekuje od każdej witryny. Dokumentacja linków Google zaleca, żeby każda ważna podstrona miała link z co najmniej jednej innej strony serwisu, a odnośniki do powiązanych treści stały w kontekście. Ta sama strona dodaje, że nie ma idealnej liczby linków na stronie, ale bardzo duża ich liczba jest sygnałem przesady.

Zaplecze wewnętrzne wchodzi w obszar spamu przez trzy zasady:

• Ukryty tekst i ukryte linki. Wśród przykładów są biały tekst na białym tle, tekst schowany za obrazkiem, tekst przesunięty poza ekran przez CSS, rozmiar czcionki lub krycie ustawione na 0 oraz link podpięty pod jeden mały znak, na przykład łącznik w środku akapitu. Śródlinkowanie widoczne dla robota, a niewidoczne dla czytelnika, mieści się w tej definicji.
• Upychanie słów kluczowych. Zasada dotyczy wypełniania strony słowami kluczowymi lub liczbami w celu manipulowania pozycjami. Dokumentacja linków osobno odradza upychanie słów kluczowych w tekście kotwicy i stawianie linków jeden obok drugiego.
• Cloaking. Tekst z 2008 roku wymienia cloaking jako pułapkę spidera. W obecnych zasadach to osobne naruszenie: pokazywanie innej treści użytkownikom i innej wyszukiwarkom, na przykład wstawianie tekstu lub słów kluczowych tylko wtedy, gdy stronę pobiera robot.

#Jak Google wybiera jeden adres z kilku zapisów tej samej podstrony

Cztery zapisy z przykładu wyżej to dla wyszukiwarki cztery adresy URL. Google opisuje kanonizację zduplikowanych adresów jako wybór jednego z nich: tego, który ma się pokazywać w wynikach i skupiać sygnały podobnych lub zduplikowanych stron. Dokumentacja wymienia metody od najsilniejszego sygnału:

Metody można łączyć i wtedy działają skuteczniej. Przy wyborze między wersją HTTP i HTTPS Google preferuje HTTPS, chyba że strona ma problem, na przykład nieprawidłowy certyfikat SSL. Zalecenie z 2008 roku, żeby z góry ustalić jeden zapis linku i stosować go wszędzie, nadal obowiązuje. Kanonizacja porządkuje to, co mimo wszystko pojawi się w innej formie, choćby adres z parametrem śledzącym kampanię.

#Jak Google czyta linki w menu tekstowym i obrazkowym

Robot Google wiarygodnie wyodrębnia adres tylko z elementu <a> z atrybutem href. Konstrukcje w rodzaju <span href="..."> albo <a onclick="..."> dokumentacja oznacza jako niezalecane: Google może próbować je odczytać, ale tego nie gwarantuje. Menu zbudowane wyłącznie na skryptach przestaje więc pracować jako zaplecze wewnętrzne, nawet jeśli działa dla użytkownika.

Przy menu obrazkowym tekstem kotwicy jest atrybut alt obrazka, który jest linkiem. Pusty alt w takim linku dokumentacja podaje jako zły przykład. Dobry tekst kotwicy ma być opisowy, zwięzły i związany ze stroną, na której stoi. Google proponuje prosty test: przeczytać samą kotwicę bez kontekstu i sprawdzić, czy nadal mówi, dokąd prowadzi.

#Co Google robi z datą modyfikacji i częstotliwością w mapie XML

Opis mapy XML z 2008 roku zakładał, że podpowiedź, jak często odwiedzać podstrony, oszczędza transfer. Według instrukcji tworzenia mapy witryny Google dziś pomija wartości <priority> i <changefreq>. Z <lastmod> korzysta wtedy, gdy wartość jest konsekwentnie i sprawdzalnie zgodna z rzeczywistością. Data powinna oznaczać ostatnią istotną zmianę strony: treści głównej, danych strukturalnych albo linków, a nie na przykład aktualizację roku w nocie o prawach autorskich. Jedna mapa może mieć najwyżej 50 MB bez kompresji albo 50 000 adresów. Większy serwis dzieli adresy na kilka map i zbiera je w pliku indeksu map.

Mapa XML pozostaje słabym sygnałem kanonicznym (tabela wyżej), więc nie zastąpi linków z treści i menu. Podstrona obecna tylko w mapie, bez żadnego linku wewnętrznego, nadal jest stroną-sierotą.

#Dlaczego treść zależna od sesji cookie nie trafia do indeksu

Treść podawana tylko w sesji opartej na cookie, wymieniona w 2008 roku wśród pułapek spidera, ma dziś precyzyjne wyjaśnienie w dokumentacji problemów z JavaScriptem w wyszukiwarce. Usługa renderująca Google (WRS) nie zachowuje stanu między wczytaniami stron: Local Storage, Session Storage i ciasteczka HTTP są czyszczone przy każdym wczytaniu. Każda podstrona jest więc dla robota pierwszą wizytą. Jeśli strona docelowa pokazuje właściwą treść dopiero po zapisaniu wyboru w ciasteczku, robot widzi wersję bez tego wyboru.

#Jak oznaczyć nawigację okruszkową dla Google

Nawigacja okruszkowa pokazuje miejsce strony w hierarchii serwisu. Google używa znaczników okruszków umieszczonych w treści strony do kategoryzowania informacji z tej strony w wynikach wyszukiwania (dane strukturalne nawigacji okruszkowej). Znacznik BreadcrumbList musi zawierać co najmniej dwa elementy ListItem we właściwości itemListElement, a każdy element wskazuje stronę we właściwości item. Okruszki w HTML i ich dane strukturalne powinny opisywać tę samą ścieżkę, którą widzi użytkownik.

#Zaplecze zewnętrzne poza witryną

Budowanie zaplecza zewnętrznego jest czymś więcej niż tylko wstawianiem odnośników do strony docelowej we wszelkiego rodzaju materiałach dostępnych w sieci i poza nią. To także filozofia prowadzenia firmy, tygiel działań PR, marketingowych, identyfikacji wizualnej, utożsamiania się z marką, a także SEM. To najbardziej dynamicznie rozwijający się obszar, w którym brak pełnego zaangażowania i konsekwencji w działaniu, przy jednoczesnym unikaniu błędów, może przynieść nie tylko obniżenie zainteresowania stroną docelową, lecz jej całkowite wykluczenie.

• strony informacyjne;
• blogi i presell pages,
• katalogi (m.in. najpopularniejszy QlWeb, mini)
• fora dyskusyjne;
• kopie katalogu dmoz, opisów gg, tekstów piosenek, wiki itp.
• Offline/btl/atl
• Intranet
• Pozostałe dziedziny życia

#Które zewnętrzne rodzaje zaplecza Google opisuje jako spam

Najwięcej zmienił wiersz kopii. W 2008 roku kopia katalogu dmoz albo zbiór tekstów piosenek dawały tanią treść pod linki. Obecne zasady nazywają to scrapingiem, a masowe składanie stron z cudzych kanałów, wyników wyszukiwania lub fragmentów innych stron także nadużyciem treści na dużą skalę. Ocena stron informacyjnych i blogów zależy od celu, bo zasady pytają, po co strony powstały: sieć blogów założona dla linków podpada pod spam linkowy i nadużycie treści na dużą skalę, a sam format bloga niczego tu nie przesądza.

#Od czego zacząć porządkowanie zaplecza wewnętrznego

Zaplecze wewnętrzne przygotowuje się przed zewnętrznym, w takiej kolejności:

1. Wybierz strategiczne podstrony, które mają zdobywać pozycje, i kieruj do nich odnośniki z treści pozostałych stron. Linkowanie do stron mało istotnych to najczęstszy błąd na tym etapie.
2. Ustal jeden zapis adresu każdej z nich i stosuj go konsekwentnie w linkowaniu wewnętrznym i zewnętrznym. Różne zapisy tego samego adresu crawler traktuje jak osobne strony.
3. Sprawdź menu: tekstowe z atrybutami title albo obrazkowe z opisem w alt.
4. Przygotuj dwie mapy: stronę z hierarchiczną listą podstron dla użytkowników i mapę XML z datami utworzenia i modyfikacji dla crawlerów.
5. Wyszukaj pułapki spidera: błędy 404, niespójne śródlinkowanie, cloaking, strony-sieroty i treści podawane tylko w sesji opartej na cookie.
6. Dodaj nawigację okruszkową nad treścią, żeby hierarchia serwisu i zależności między podstronami były czytelne także dla robota.

Dopiero gdy strona docelowa przechodzi tę listę, linki z blogów, katalogów i for mają dokąd prowadzić.

[1] Jeffrey Smith, 12 Października 2007, seodesignsolutions.com/blog/link-building/link-building-internal-link-architecture-building-external-links/; 18.11.2009

[2] Jakob Nielsen, Site Map Usability - https://www.useit.com/alertbox/sitemaps.html; 29.11.2009

[3] http://searchengineoptimization.elliance.com/search-marketing-resources/seo-infographics.aspx?title=The-Power-of-Link-Baiting&Category=; 28.11.2009

[4] Jakob Nielsen, Breadcrumb Navigation Increasingly Useful https://www.useit.com/alertbox/breadcrumbs.html; 25.11.2009