WordPress przestał być domyślnym edytorem

Jean Galea zarabia na WordPressie od dwudziestu lat i właśnie napisał, że przestał być on jego automatycznym pierwszym wyborem. Ma rację co do objawu i myli się co do ramy. WordPress nie upadł. Zresegmentował się. Domyślność się przesunęła, zainstalowana baza nie, a praca, która została, to praca warta zachodu. To inna historia niż ta, którą opowiada słowo "umiera", i ma to znaczenie, bo obie historie prowadzą do przeciwnych decyzji biznesowych.

Tekst Galei, „WordPress nie umiera, przestał być domyślny”, warto przeczytać w całości, bo jest szczery w sposób, w jaki większość tegorocznych głosów nie jest. To nie dezerter rzucający kamieniami. Wciąż buduje na WordPressie, wciąż wybiera go do zadań, w których jest najlepszy, i mówi wprost, że po inne narzędzia sięga jako pierwsze. Gdy osoba mająca wszelkie powody, by domyślnie wybierać daną platformę, przestaje to robić, to są dane. Prowadzimy agencję WordPressową, więc mamy tę samą pokusę, by odczytać to wygodnie, i nie zamierzamy jej ulec.

#Co Galea ma słusznie

Najpierw steelman, bo argument na to zasługuje.

Wejście na rynek zniknęło. WordPress wygrał długi ogon, bo pięciominutowa instalacja była najłatwiejszym sposobem postawienia strony. To już nieprawda. Opisujesz witrynę narzędziu AI i ona istnieje. Bez przeglądania motywów, bez króliczych nor wtyczek, bez instalacji. Najważniejszy powód, dla którego WordPress stał się domyślny, został usunięty, a Galea słusznie zauważa, że kod bazowy to pogłębia: dwadzieścia lat proceduralnego PHP jest trudne do odczytania i modyfikacji dla narzędzi AI, więc WordPress jest strukturalnie w niekorzystnej pozycji dokładnie wtedy, gdy budowanie przenosi się do AI.

Pierwotna publiczność odeszła. WordPress powstał, by zdemokratyzować publikowanie. Dwie siły opróżniły tę grupę. Aktualizacje Helpful Content od Google i AI Overviews odcięły ruch, który czynił z niezależnej witryny treściowej biznes, więc blog jako źródło utrzymania nie zwolnił, lecz został wyłączony. A ludzie, którzy chcieli po prostu mieć głos, poszli na platformy społecznościowe, gdzie nie ma hostingu, motywu ani wtyczki do nauki. Potrzeba, którą WordPress zaspokajał dla milionów małych wydawców, naprawdę się skurczyła.

Ekosystem się skonsolidował. Właściciele-operatorzy, którzy kiedyś wypełniali korytarze WordCampów, sklepy z wtyczkami i mali hostingodawcy, zostali zwinięci do garstki dużych firm. Entuzjazm, jaki spotykasz dziś na wydarzeniach, to często entuzjazm pracownika, który jest prawdziwy, ale różni się od założyciela mającego wszystko na jednej szali. Galea opisuje roll-up, a roll-upy zmieniają to, kto się pojawia.

I kierownictwo na sporą część tej ucieczki zasłużyło. Najwyraźniejszy mały przykład to zgłoszenie 6511 w meta trac, prośba o przywrócenie wykresów wzrostu aktywnych instalacji wtyczek, które WordPress.org usunął z katalogu. Te wykresy to jeden z nielicznych sygnałów, jakie ma deweloper wtyczek, by wiedzieć, czy jego praca rośnie. Zgłoszenie ma wysoki priorytet. Otwarto je lata temu, ponownie otwierano, podłubano przy nim i pozostawiono bez decyzji. To faktura całej skargi: rozsądne prośby od ludzi, którzy wypełniają katalog, kwitowane milczeniem. Saga z WP Engine była widoczną częścią czegoś, co zgrzytało od lat.

To wszystko jest prawdą. Nie zamierzamy udawać inaczej, by chronić model biznesowy. Spór nie dotyczy faktów. Dotyczy tego, do czego się sumują.

#40 procent to nie bezwład, to nowy środek ciężkości

Nośne twierdzenie Galei brzmi: udział w rynku jest wskaźnikiem opóźnionym. Zainstalowana baza utrzymuje się wysoko z bezwładu długo po tym, jak historia się zmieniła, więc te ~40 procent sieci na WordPressie mówi o przeszłości, podczas gdy przepływ nowych projektów mówi o przyszłości. Przepływ nowych projektów się oddala, zatem liczba udziału to trup, który jeszcze nie wystygł.

Pierwsza połowa jest słuszna. Zainstalowana baza rzeczywiście jest opóźniona. Druga połowa z tego nie wynika.

Bezwład i koszt zmiany to nie to samo. Bezwład to „nikomu nie chciało się ruszyć”. Koszt zmiany to „przeniesienie jest drogie i często nieracjonalne”. Witryna wizytówkowa, której nikt nie dotyka, to bezwład. Sklep WooCommerce z 4000 produktów, niestandardowym checkoutem, integracją fulfilmentu i trzyletnim kapitałem SEO nie siedzi na WordPressie dlatego, że właściciel śpi. Siedzi tam, bo replatforming kosztowałby więcej, niż przynosi, i naraziłby przychód na miesiące ryzyka. Traktowanie obu jako „opóźnienia” ukrywa rozróżnienie, które faktycznie przewiduje przyszłość.

Odczytane w ten sposób, liczba udziału to nie jeden opóźniony blok. To dwie różne populacje poruszające się w przeciwnych kierunkach. Niskomarżowy długi ogon wycieka, dokładnie tak, jak mówi Galea. Wysokowartościowa baza krytyczna pod względem kontroli jest lepka z powodów strukturalnych, nie sentymentalnych. Platforma tracąca pierwszą grupę i zatrzymująca drugą nie upada. Resegmentuje się ku swojemu możliwemu do obrony rdzeniowi.

#Od wygody do kontroli

Galea sam czyni kluczową obserwację, a potem przechodzi obok niej. Zauważa, że to, co zostało, enterprise i WooCommerce, to „przypadki, w których kontrola bije wygodę”, i nazywa to wymownym, bo wygoda jest tym, czym WordPress kiedyś wygrywał. To jest cały argument i wskazuje on gdzie indziej niż na upadek.

Platforma wygrywająca na wygodzie konkuruje z każdą nową wygodną rzeczą, która się pojawia, a teraz to fala narzędzi AI. Platforma wygrywająca na kontroli konkuruje z dużo krótszą listą: buildy na zamówienie i garstka dostawców CMS enterprise, którzy każą sobie za to płacić. Rynek wygody jest brutalny i coraz bardziej zatłoczony. Rynek kontroli jest wąski, wysokowartościowy i trudny do zdestabilizowania, bo to, czego klienci tam chcą, własności kodu i swobody rozszerzania bez zgody dostawcy, jest dokładnie tym, czego hostowany builder AI nie może zaoferować.

Utrata przez WordPressa warstwy wygody na rzecz AI jest realna i prawdopodobnie trwała. Ale warstwa wygody zawsze była niskomarżowym, towarowym końcem. Dla agencji wizytówka z długiego ogona nigdy nie była dobrym biznesem. Resegmentacja popycha WordPressa ku pracy, która płaci: regulowane operacje treściowe, wydawcy potrzebujący redakcyjnego przepływu pracy w skali, sklepy potrzebujące rozszerzeń, których zamknięta platforma zabrania. To mniejszy rynek i lepszy.

#Kiedy wciąż sięgamy po WordPressa, a kiedy nie

Galea wymienia własne wybory: Astro dla blogów i małych witryn, build AI dla ciężkiej logiki niestandardowej, Shopify dla sklepu, WordPress dla tego, w czym jest najlepszy. Decydujemy niemal tak samo, a agencyjna wersja tej listy to najużyteczniejsza rzecz, jaką możemy podać czytelnikowi, bo zniknięcie domyślności nie oznacza, że wybór jest trudny. Oznacza, że trzeba go dokonać świadomie.

Wzorzec w prawej kolumnie jest tym samym, który zidentyfikował Galea: praca wygodowa odchodzi, praca kontrolna zostaje. Zauważ, że ta witryna działa na Astro i Cloudflare, nie na WordPressie, a my wciąż prowadzimy agencję WordPressową. To nie jest sprzeczność. To resegmentacja zastosowana do naszego własnego stacku.

#Co naprawdę sygnalizuje rozmowa o forku

Najmocniejszym dowodem przeciwko odczytowi „umiera” jest to, co Galea podaje jako dowód na kryzys: propozycje forka.

Joost de Valk, który zbudował Yoasta w rozpoznawalną markę w branży, wezwał do przełamania status quo i zakończenia jednoosobowych rządów w projekcie. Ryan Hellyer chce wskrzesić BackPress jako warstwę zgodności, by WordPressa można było przebudować na nowoczesnym fundamencie, co jest też bezpośrednią odpowiedzią na problem czytelności dla AI. Malcolm Peralty nakreślił argument za podziałem projektu na dwa, zamrożony WP Classic dla ogromnej istniejącej bazy i nowoczesny WP Next dla całej reszty.

Galea czyta to jako objaw i połowicznie ma rację. To objaw porażki w zarządzaniu. To nie objaw upadku. Nikt nie pisze poważnego planu modernizacji dla oprogramowania, które spisał na straty. Piszesz „argument za podziałem” o czymś, co kochasz i co według ciebie utknęło. Umierające platformy nie przyciągają propozycji forka od swoich najbardziej wiarygodnych kontrybutorów. Przyciągają milczenie i cichą migrację. Fakt, że lojaliści wciąż spierają się o to, jak naprawić fundament, jest najwyraźniejszym znakiem, że fundament wart jest naprawy.

Ryzyko nie polega tu na śmierci. Ryzyko polega na tym, że zarządzanie pozostanie zamrożone na tyle długo, że praca nad nowoczesnym fundamentem dokona się poza projektem zamiast w nim. To problem przywództwa ze znanym rozwiązaniem i jest to zupełnie inny problem niż platforma, której nikt nie chce.

#Szczera ocena agencji, która wciąż dowozi WordPressa

Oto więc odczyt od ludzi mających wszelkie powody, by czytać to odwrotnie. Galea trafnie zdiagnozował objaw i sięgnął po niewłaściwe słowo. WordPress nie upadł. Sieć się przesunęła, publiczność z długiego ogona odeszła, wejście na rynek przejęło AI, a niezależni, którzy zbudowali ekosystem, zostali wykupieni lub poszli dalej. To, co zostało, jest realne, węższe i bardziej wartościowe na projekt niż towarowa warstwa, która odeszła.

„Domyślność” i „najlepszy wybór” były tym samym przez piętnaście lat, dlatego utrata domyślności wydaje się utratą platformy. Rozeszły się. WordPress nie jest już tym, po co sięgasz bez namysłu. Jest tym, co wybierasz świadomie, gdy kontrola bije wygodę, a ten wybór wciąż jest słuszny dość często, by zbudować na nim biznes. Wiemy, bo wciąż go dokonujemy i wciąż mamy rację co do projektów, w których go dokonujemy.

Praca polega teraz nie na obronie domyślności. Domyślność zniknęła i spór o nią to marnowanie dobrej dekady wiedzy. Praca polega na precyzji co do tego, które projekty należą do WordPressa, i bezwzględności wobec tych, które nie należą, a potem na robieniu tych krytycznych pod względem kontroli lepiej, niż potrafi generalista czy builder AI. To mniejszy rynek niż w 2016. To też rynek, na którym agencja faktycznie znająca platformę jest trudna do zastąpienia, co jest czymś więcej, niż kiedykolwiek oferowała warstwa wygody.

Powiązane lektury:

• Przyszłość rozwoju WordPressa: prognozy na 2027
• Dlaczego duże korporacje wybierają WordPressa: analiza 2026
• Recenzja raportu „WordPress w 2025”